Bu bölüm, et ürünlerinin muhafazasına ilişkin temel gereklilikleri en yaygın kullanılan plastik ambalaj yapılarıyla ilişkilendirir; ambalajın gıda ürünlerinin raf ömrünü uzatmadaki rolünü ve ürünlerin dünyanın çok farklı bölgelerine dağıtılıp tüketilebilmesini vurgular.
Et ambalajlarında en sık kullanılan esnek ambalaj filmlerinin bileşimlerine ilişkin ayrıntılı tartışmalara temel oluşturmak üzere, et ürünlerindeki başlıca bozulma mekanizmalarına genel bakış sunulur.
Farklı sızdırmazlık malzemelerinin, gaz bariyer katmanlarının ve yapısal bileşimlerin performansı; vakum torbaları, büzüşen bariyer torbaları, termoform, vakumlu skin ambalaj ve modifiye atmosfer ambalajı gibi özel ambalaj özellikleriyle birlikte ele alınır. Bu unsurlar, gıdanın muhafazasından ambalajın nihai kullanımına kadar optimum bir ambalaj tasarımının yapı taşlarını oluşturur.
Son olarak, değişen dünyanın bir parçası olarak tüketimcilik, sürdürülebilirlik ve işlevsellik boyutlarını kapsayan yeni ambalaj eğilimleri tartışılır.
Et ürünlerinin tüketimi insanlık tarihinin başlangıcına kadar uzanır; ilk kasaplık faaliyetlerinin yaklaşık MÖ 10.000'de başladığı düşünülür. Kasaplar İncil'deki mesellerde yer alır ve Roma ile Londra gibi antik kentlerde etkin bir topluluk oluşturarak bu yerlerin çevresindeki pastoral ekonominin gelişmesini teşvik etmiş, satın alma gücü olan halka et sağlamıştır. Bu düzen 11. yüzyıla kadar baskınlığını korumuştur. Et ürünlerinin korunması ve taşınmasında tuzlama ve kurutma gibi ilkel yöntemler kullanılıyor; bu da endüstriyi büyük yerleşimlerdeki dükkânlarla sınırlandırıyordu. Daha sonra, 1700'lü yıllarda ABD'deki ilk mezbahalar eti ambalajlamaya başlamış ve sığır ile domuz eti çevresinde endüstrinin büyümesini desteklemiştir; ancak muhafaza ve taşıma hâlâ sınırlı ve zordu.
İlk buz ticareti şirketleri 1800'lü yılların başında ABD'nin Batı Virginia eyaletinde kuruldu. 1800'lü yılların sonlarında ticareti yapılan buz hacmi artınca buz, ABD genelinde ve birkaç başka ülkede et ürünlerinin soğutulmasında da kullanılmaya başlandı.
Soğutma sistemlerindeki ilerlemelerle birlikte bozulabilir ürünleri muhafaza etmek ve ülkeler arasındaki dolaşımlarını artırmak için yeni kaplar ve depolar tasarlandı; soğutulmuş ve dondurulmuş et ürünlerinin güvenli ve verimli biçimde taşınmasını sağlayan lojistik zincirleri kuruldu.
Dönemin bir başka ilginç bulgusu da CO2'nin et muhafazası üzerindeki etkisiydi. Avustralya'dan İngiltere'ye et ürünleri taşınırken katı CO2 kullanımının, buz altında tutulan ete göre raf ömrünü daha fazla uzattığı belirlendi.
Bu dönemde, üretim merkezinden tüketiciye kadar oluşabilecek kontaminasyon riskini azaltmak için ilkel ambalaj malzemeleri kullanılıyordu.
Makalenin tamamını okuyun.
Et Ürünleri İçin Ambalaj Tasarımı Alternatifleri.pdf (854.6 KB)
Nícolas Mazzola ve Claire I.G.L. Sarantopoulos (23 Ağustos 2019). Packaging Design Alternatives for Meat Products. Food Processing içinde, Romina Alina Marc, Antonio Valero Díaz ve Guiomar Denisse Posada Izquierdo, IntechOpen. DOI: 10.5772/intechopen.88586. Erişim adresi: https://www.intechopen.com/books/food-processing/packaging-design-alternatives-for-meat-products